Sydney

summ.org
links
travels
reflections
articles
Een reflectie van Coy: “De wereld was een heel gecompliceerde struktuur, die alleen maar goed gecontempleerd kon worden vanaf de zee, en terra firma begon enkel 's nachts tijdens de wacht verzachtende proporties aan te nemen.” (in “The Nautical Chart”, van Arturo Perez-Reverte)

Sydney, Port Jackson en Broken Bay: een agglomeratie van ervaringen en impressies. Glitterende skyscrapers van het centrum accentueren charmante oude buurten. De waanzinnige drukte van het verkeer en van over-gestress-de mensen stelt een scherp contrast met de natuurlijke schoonheid van de heuvels en waterwegen van de omgeving. Het feit dat we bezoek hadden gaf ons een uitstekend reden om deze diversiteit te exploreren. Bruce en zijn jongens werden getrakteerd op ... lange kloeihete wandelingen naar Sydney, namiddagen in grote surf bij Manly Beach en Palm Beach, van gevaarlijke rotsen afspringen, een behoorlijke korte en kalme reis op de oceaan naar Broken Bay die ondanks dat toch een paar kleine gezichtje een beetje groen deed zien, een wandeling naar de top van een waterval, gewaagde reizen in het kleine motorbootje, natgespatterd worden door golven in het rotsen-zwembad in Avalon, een grotere selectie van eten dan Kaj en Shay voelen dan ze nodig hadden, een zo nu en dan een douche. Hun bezoek was zo'n succes dat toen Bruce tijdelijk in de vlieghaven de paspoorten en de tickets verloor we bijna blij waren. We hadden echter niet veel tijd om ons verdrietig te voelen over hun vertrek omdat we allemaal vol blijde verwachting waren ... de volgende dag moesten we weer op de vlieghaven zijn, om mijn ouders op te halen.

Hun 3 weken lange bezoek nodigde ons uit om nog meer te gaan exploreren, deze keer ook het binnenland in. We hadden een fantastische tijd in de Blue Mountains tijdens mijn verjaardag, vol bewondering voor de spectaculaire Jenolan Grotten. Wijn, champagne en chocola proeven in de Hunter Vallei zorgde ook voor een perfecte dag. Met hen ontdekten we Middle Harbor, een paradijs van kalm, omgeven door Nationaal Park, maar 15 minuten rijden, of een paar uur rustig zeilen, van Sydney centrum vandaan. Tijdens een “girls-day-out” kwamen mijn moeder en ik tot de ongelooflijke ontdekking dat een groot deel van het centrum winkelcentra onder de grond heeft, en tunnels vol met winkels die de winkelcentra verbinden. Onwerkelijk! Nicoline was in de zevende hemel dat opa en oma er waren om allerlei gezelschapspelletjes mee te spelen, en om er bij te zijn toen ze gaatjes in haar oren kreeg, een moment waar ze lang op gewacht had. Tristan had extra gewillige oren om naar zijn discussies over autos te luisteren, en extra ogen om zijn tekeningen te bewonderen. Ze vonden het allebei prachtig om hun verschillende talenten aan een bewonderend publiek te vertonen. Scott en ik waren blij dat we deze fase van ons leven een beetje met hun konden delen. Hun bezoek was gewoon te kort.

I heb met volle teugen van elk moment van deze 5 weken van bezoek genoten. Genoten van de verschillende aspecten die Sydney en omgeving te bieden hebben en het meest van al genoten van ... het gezelschap. Alhoewel 1 van de belangrijke redenen voor ons avontuur was dat we de rust en kalmte zouden hebben om te reflecteren en exploreren en mediteren en schrijven, 1 van de dingen die ik natuurlijk het meeste mis is gezelschap. Nadat ons bezoek vertrokken was hadden we het geluk om nog een paar dagen van gezelschap te genieten. Op een zondag zijn we in Port Jackson gaan zeilen met Colin, Sue en Freya. Net zoals ons, laat Colin een F41 bouwen door Steve Ikin. Zij hopen binnen een paar maanden met hun boot te gaan zeilen. Ze trakteerden ons ook op een lekkere seafood- brunch in hun prachtig gerenoveerde huis. De volgende zondag ontmoetten we Leonoor, Dick, Steph en Floortje in Broken Bay. Leonoor is the nicht van een goede vriendin van mijn zus. Dick is door Shell voor een tijdje naar Sydney gestuurd. We hadden een reuze geslaagde dag: prachtig zeilen onder het genot van verschillende flessen wijn. Een paar weken later spendeerden we een gezellige en active dag bij hun thuis: verhalen vertellen over van-huis-weg-leven tijdens het smikkelen van de lekkerste appeltaart aan deze kant van de evenaar, tennis-basebal spelen, op de trampoline springen, en van een goed glas wijn genieten tijdens lekker eten in een warm huis.

Alhoewel we eigenlijk nog niet een huis per se gemist hebben, hebben we de laatste tijd allemaal met verlangen naar mooie nieuwe apartementen zitten kijken. Je vraagt je waarschijnlijk af: wat is dat nu? Nou, we denken dat het “het bijenkorf syndroom” is. Na al de eenzaamheid van het afgelopen jaar, heeft het feit dat we regelmatig mensen-contact gehad hebben weer een deurtje geopend? En we zijn er weer meer naar gaan verlangen? En wat beter dan samen gezellig in 1 gebouw wonen? Met veel verschillende families samen elkaars etensgeuren, favorite muziek, ruzies, en telefoonconversaties op het balkon delen? (Vanaf onze plaats in de haven van Newcastle kunnen we het enorm grote -de maat van 1 van de muren, denken we- televisie scherm van 1 van de apartementen op de 4e verdieping zien. De kinderen hebben overwogen om die mensen op te bellen en te vragen of ze de telefoonlijn open willen houden.) Nah, ik weet zeker dat het ook niet is. Maar het is wel weer een heel menselijk voorbeeld van “the grass is always greener...”, zelfs voor ons, waarvan mensen momenteel vaak denken dat we “on the other side of the fence” zijn.

Met een actief sociaal leven komt trouwens duidelijk een verlies van “tijd voor jezelf”. En ik ben tot de realisatie gekomen dat ik er nog niet klaar voor ben om naar dat vorige leven terug te gaan. Ik heb moeten leren om langzamer te gaan leven, om er van te genieten enkel mezelf voor gezelschap te hebben tijdens de lange eenzame nachten terwijl ik wacht stond, om dingen te overwegen zonder dat het mogelijk was er met een ander vrouw over te praten ... en hoe moeilijk dat soms ook geweest is, het is een goeie ervaring geweest. Ik ben deze maand 40 geworden. Ik voel me bevoorrecht dat ik bij een generatie hoor voor wie 40-worden betekent dat je eindelijk jezelf kunt zijn tijdens een piek periode in het leven. Dat het mogelijk is om de transitie te maken van “je leven leiden naargelang wat je denkt andere mensen denken wie je zijn moet”, naar zijn wie je bent, en je dromen volgen, terwijl je nog aktief en jong bent.

Ik ben nog niet helemaal over mijn onzekerheden heen ivm reizen op de grote blauwe oceaan, maar ik voel wel dat ik nog een tijdje langer vast moet houden aan dit avontuur. Ik ben enorm dankbaar voor het feit dat we deze kans hebben, en ik ben van plan er zo veel mogelijk uit te halen. Ik weet dat een groot gedeelte van mijn vragen ivm het Leven niet tijdens deze reis beantwoord zullen worden (als dat dat ooit zal gebeuren), maar ik zit nog steeds middenin een fase waarin ik er in ieder geval in vrede over na wil denken. Ik ben niet op zoek naar een absoluut antwoord of een oplossing, ook niet naar objectieve kennis. Ik las deze woorden van Martin Heidegger recentelijk: “Denken begint enkel wanneer we beginning te begrijpen dat kennis, iets dat eeuwenlang verheerlijkt is, de meest koppige tegenstander is van denken.” I wil gewoon graag nadenken over dingen. Ik zou graag meer willen lezen over hoe we in elkaar zitten, over hoe de wereld draait, over wat we kunnen doen om het een betere wereld te maken. Ondanks het feit dat tijdens deze laatste eeuw de wetenschap ons heeft doen denken dat we nu bijna alles weten wat er te weten valt over het leven, in feite, als dear Einstein duidelijk probeerde te maken, hoe meer de wetenschap ons verteld, hoe meer mysterieus het leven wordt.

Gelukkig zijn er toch redelijk veel mensen te vinden die hierover uitgebreid geschreven hebben, en ik kijk er naar uit om hun woorden tot me door te kunnen laten dringen. Ik maak me diep zorgen over de toekomst van onze planeet en van de mensheid. We hebben een verandering in collectief bewustzijn over deze toekomst nodig. We moeten allemaal deel gaan nemen -zelfs 1 korreltje zand gaat op den duur de berg verplaatsen. Ik heb het gevoel dat ik er nu aan toe ben om daar dieper mee betrokken te raken. Ik heb geen flauw idee op welke weg me dat zal zetten, maar dit avontuur van ons zal me helpen die weg te vinden. Lezen is een inspiratie -David Suzuki's “The Sacred Balance. Rediscovering our Place in Nature” is een juweeltje-, en ook een meer simpel leven leiden. Ja, ik weet het wel, vergeleken met een boel andere mensen op de aarde leven we nog steeds een erg luxeus leven, maar vergeleken met waar we vandaan komen hebben we toch wat veranderingen gemaakt. We zijn er achter gekomen dat het prima leven is in een kleine ruimte. We leven blij met veel minder: minder kleren, minder “speelgoed”, minder “meervouden van dingen” (schoenen zijn nog steeds een beetje een probleem, maar zelfs die collectie is momenteel nogal klein) ... We zijn er ons heel erg van bewust hoe we energie en water gebruiken -wist je dat een burger van een vooruitstaand geindustrialiseerd land dezelfde hoeveelheid energy gebruikt in 6 maanden tijd als een burger van een ontwikkelingsland tot zijn beschikking heeft voor zijn hele leven? Verbind dit met het feit dat energie van fossielen (kool, olie, gas) een eenmalig geschenk zijn van het oerleven op onze planeet en dat ze ver van onuitputtelijk zijn – dat kan je niet negeren. Omdat we op het water leven, brengt het ons heel dicht bij deze heilige bron van alles -onszelf inbegrepen- en zonder twijfel dicht bij de natuur. We voelen duidelijk aan dat we maar een heel klein gedeelte zijn van een groter levens-web. Dit is een ervaring die ons zal helpen beslissen hoe we de manier waarop we leven kunnen veranderen. Het toont onze kinderen dat er een manier is om bewuster te leven. Dit is iets wat me zolang ik me kan herinneren dicht bij mijn hart gelegen heeft: kinderen helpen leren en laten zien dat er meer in het leven is dan dat ik op die leeftijd wist. En belangrijker dan wat dan ook: proberen die intuitive kennis ivm het feit dat alles met elkaar verbonden is en van elkaar afhankelijk is, te bewaren.

Ik kijk er naar uit om nog meer gedachten te exploreren, meer woorden te schrijven en, om Umberto Ecco in “Kant en de Platypus” te paraphreren, nog meer woorden niet te schrijven, voor de simpele reden dat mijn ideen hierover niet duidelijk zijn, en te genieten van meer ervaringen tijdens onze zeilreis naar en ons verblijf in New Caledonia. Ja, we gaan weer verder, weer verschillende dagen aan 1 stuk door zeilen. Om het ongemak dat ik daar toch nog om voel te minimaliseren heb ik gewerkt aan visualizatie en aan het her-bevestigen waarom we dit avontuur in de eerste plaats begonnen zijn. Na het rondhangen in Sydney, met al zijn bekende aspecten, voelt het net alsof we er pas weer aan beginnen, maar met 1 groot verschil: we kennen ES een heel stuk beter en we vertrouwen haar een stuk meer. We begrijpen de nieuwe levensomstandigheden EN het weerspatroon op een veel dieper niveau. Mijn problemen met angst ivm geen controle over de situatie hebben zijn wat veranderd. Ze speelden zo'n grote rol in het begin van onze reis omdat het leven ineens zo ver verwijderd was van alles dat bekent was, en vooral het weer begon zo belangrijk te zijn voor een gevoel van veiligheid. Ik stond ineens voor een totaal nieuwe situatie. Dit is wat ik wist dat ik nodig had. Dit was een situatie die we gecreerd hadden. Het was tijd om te groeien, te leren, en uitgedagen te worden. Nou, dat ben ik zeker. Alhoewel de graad van deze angst voor de elementen en voor de eenzaamheid en voor het feit dat we alleen zouden zijn zonder-veel-kan- op-hulp duidelijk een verrassing was. Ik had 1 situatie georchestreerd -de “time-out” van het “dagelijkse leven”- maar natuurlijk had het Universum mij meer dan dat te leren.

Is het trouwens niet prachtig dat het enige waar we altijd op kunnen rekenen is het feit dat alles in deze wereld continue verandert? Dat forceert ons om ons te ontwikkelen. Buddhisten geloven dat verandering onvermijdelijk is, omdat niets ooit hetzelfde blijft. Het is erg moeilijk voor mensen, en vooral voor moderne mensen, om te veranderen wie we zijn. Een van de redenen daarvoor is dat we voelen dat we, als een ras, al zo ver gekomen zijn. Hoe veel verder is het nog mogelijk te evolueren (en bovendien: hoe gaan we daar in vredesnaam tijd voor vinden), vragen we onszelf af. Maar ... als we diep overtuigd zijn van een waarheid, van iets diep van binnen, dan kunnen we wat dan ook veranderen door de kracht van onze wil, door vaststellen, door het ”vastzetten” van voornemens. Die voornemens kunnen gaan over levensomstandigheden, relaties, of ziekte. Niet dat zoiets gemakkelijk te doen is. Het is een strijd, een heel stuk moeilijker dan je je zelfs voor kunt stellen. Als ik terugdenkt aan deze tijd vorig jaar ...! Ons vorige leventje achterlaten en ons voorbereiden voor deze reis was ongelooflijk moeilijk. Zowel fysiek, als mentaal als emotioneel. Maar grote veranderingen kunnen verwezelijkt worden. Een les die ik met liefde leer, en waar ik voortdurend aan blijf werken om het te blijven herinneren, is op een brilliante manier geillustreerd in Isabel Allende's nieuwste kinderboek “Het Koninkrijk van de Gouden Draak.” Een jonge Buddistische monnik, die ook een prins is, beklimt een besneeuwde berg met zijn meester. Daar komen ze veel onstabiele gebieden en diepe kloven tegen. Wanneer de prins angst begint te krijgen bij het vooruitzicht dat ze nog weer over een diepe kloof heen moeten zien te komen vertelt de meester hem: “Angst leeft in je hoofd, net zoals alle andere dingen. Onze gedachten vormen wat we denken dat Realiteit is.” De prins zegt: “Mijn gedachten creeren een heel erg diepe kloof, meester.” Hierop antwoordt de meester: “En mijn gedachten creeren een heel erg sterke brug.”