We hebben allemaal minstens 1 keer in ons leven uitgeroepen: “De wereld is toch zo klein!” Ik heb het al eerder gehad over de connectie die we met Noosa hebben, en terwijl we in Cairns waren hebben we daar nog meer voorbeelden van gekregen. Misschien zit er hier ergens een boek in. Alhoewel, als ik rekening houd met de snelheid waarmee ik schijn te kunnen schrijven zou dat wel eens een heel leven kunnen duren. Ik ben pas met moeite hersteld van het proberen op papier te zetten van mijn gedachten in verband met Papua New Guinea en onze beslissing om weer terug naar Australie te gaan. Enfin, om terug te komen op de wereld ...

In the Marlin Marina in Cairns begonnen we een besprek met een man die ons vertelt dat hij oorspronkelijk Deens is. Natuurlijk vertelde ik hem meteen over hoe we Lars ontmoet hebben in Townsville. Wat blijkt nou? Ze kennen elkaar, en zelfs nog beter: toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten ergens in de Stille Oceaan jaren geleden kwamen ze er achter dat ze allebei van hetzelfde dorp in Denmarken komen. Terwijl ze praten, gaan ze zich realizeren dat ze zelfs lid waren van dezelfde zeilclub toen ze jong waren.

Op de plaats tegenover ons lag een prachtige monohul waar Peter en Margot, een Duits koppel, mee rondreizen. Peter komt out een Duits dorp dat dicht tegen de Duitse grens ligt en ook dichtbij de omgeving waar mijn familie woont. Onze dialecten zijn praktisch identiek. We hadden eigenlijk niet in Duits hoeven te converseren had ik het dialect van mijn familie kunnen spreken. Omdat ik in Belgie opgegroeid ben, heb ik dat echter nooit onder de knie gekregen, alhoewel ik het prima versta. Maar het was leuk om iemand te ontmoeten die de omgeving kent en we hebben samen herinneringen opgehaald van hoe prachtig de dorpjes aan beide kanten van de grens het winterseizoen vieren. Peter en Margot waren ook bij de groep mensen van pier F waar we Kerstmis mee hebben gevierd op de Esplanade, met een barbecue en zwemmen.

We ontmoeten Brian Hull in Port Moresby, Papua Nieuw Guinea. Tot onze verrassing vertelt hij ons dat hij de Kerst in Cairns door gaat brengen, met zijn kleindochter, haar man en hun 2 kinderen, JohnJohn (even oud als Nikki) en Jacob. Wij hadden ook geplanned om daar dan te zijn! Je kunt je voorstellen dat onze kinderen reuze blij waren toen ze eindelijk in Cairns aankwamen, 2 weken na ons! Een vriend (JohnJohn) die ze al eerder ontmoet hadden! Wij voelden precies hetzelfde. We hadden een op-het-laatste-moment-geregelde potluck dinner met hun op onze boot op Kerstavond, wat gezellig was.

In mijn eerste reflexies heb ik geschreven over het feit dat ik gehoord had dat in “cruising” kringen men een soort opvangsgroep vormt rond deze gezamelijke interesse, en dat ik hoopte dat dit waar is. We hadden daar al iets van geproefd in Townsville, en in Cairns kregen we het volop. Het was duidelijk dat we dieper contact met mensen erg gemist hadden. Ergens een maand blijven maakt het mogelijk elkaar een beetje te leren kennen.

Nog een toevallige ontmoeting gebeurde via de eigenaar van de plaatselijke koffeeshop. Hij bracht ons in contact met de buitengewoon aardige LeSeuer familie. Gavin en Catherine zijn echte cruising en racing experts, met verschillende boeken op hun naam. We hebben elkaar verschillende keren gezien en hebben samen Oudjaarsavond gevierd. Toen ze ons uitnodigden om met hun een weekend in het Great Barrier Reef door te brengen, namen we dankbaar die uitnodiging aan. Endless Summer door het Reef te navigeren had ons een beetje afgeschrikt, en we waren blij dat we mensen met plaatselijk kennis konden volgen, door de vele kanalen heen. We hadden een prachtig weekend vol met zon en conversaties en snorkeling en veel companie: Chaotic Harmony had 6 volwassenen en 9 kinderen aan boord. Het is onnodig om je te vertellen dat onze kinderen zich in de hemel voelden met zo veel speelgenootjes.

We hebben echt van onze maand in Cairns genoten (ondanks de hitte en de regen). We hebben prachtige avonturen gehad: zwemmen, springen en glijden in verfrissende “zwembaden” in bergstromen, paardrijden in de Tablelands (plateaus tussen bergen), behoorlijk goede sushi eten (alhoewel niets zo verrukkelijk is als de sushi van Kani Koosen in Pacifica), verschillende mooie films gezien zoals “Master and Commander” and “The Lord of the Rings: the Return of the King”, ankeren bij coraal islandjes, naar een kapsalon gaan en er uit komen met een nieuwe coupe en met strepen rood en oranje door mijn haar heen ... Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik er van genoot weer in de “beschaving” terug te zijn. Misschien houd ik meer van comfort dan ik dacht dat ik deed. Ik spendeerde 3 ½ uur met mijn hoofd in de kundige handen van de kapper, een knappe jonge Japanees als je het weten wilt, en ik genoot van elke individuele minuut. Ik realizeerde wat later dat ik van die kleine luxes in het leven houd, en dat ik er te veel van als normaal beschouwd heb voor het grootste deel van mijn leven, daar ben ik zeker van. Al geeft het enorme voldoening ons leven te leiden met minder dan wat we gewend zijn, en al geniet ik er van een week weg te zijn van land en van de beschaving (buiten onze eigen kleine wereld op de boot) ... terugkomen naar een oneindige hoeveelheid electriciteit, warme douches, restaurants, cinemas, en boekenwinkels is even prachtig.

Ons avontuur brengt dit soort van contrast voortdurend in focus. Na een week in een marina ben ik er meer dan klaar voor om daar van weg te gaan en wat eenzaamheid en simpliciteit te vinden door te ankering in een verlaten baai. Na een week van zeilen zonder extra menselijk contact, met weinig comfort en terwijl ook de voorraad vers groente en fruit uitgeput is, kan ik haast niet wachten om weer aan land te zijn. It is echt zo als ik in mijn eerste reflexie schreef: “Zeilen blijkt vooral te gaan om “ernaartoe gaan”, “er zijn” en dan verder gaan naar de volgende “ernaartoe gaan”. Het prachtige hiervan is dat: “Dit betekent eigenlijk wel dat je altijd aan het doen bent wat je doen wilt, al is het misschien niet altijd precies op dat moment.” Gary Zukov, in “Seat of the Soul”, schrijft over het feit dat we allemaal versplinterde personaliteiten zijn, in de zin dat we allemaal verschillende kanten hebben, en dat we vaak tegenstrijdige gevoelens binnenin onszelf moeten tegemoet treden. We moeten gewaar worden van elk deel dat een deel van onszelf is. We moeten alle kanten van onszelf leren kennen om 1 te worden: “ je voorwaards bewegen naar het op dezelfde golflengte brengen van jezelf met de energie van je ziel”.

Mijn leven in Pacifica was evenveel gevuld met prachtige mensen als het gevuld was met “dingen die ik doen moet”. De laatste paar jaar had ik een groeiend verlangen en wens ontwikkeld om te beginnen met die zoektocht naar dat op dezelfde golflengte met mijn ziel zijn (dit is voor mij het prachtigste van ouder worden: “Waarachtige schoonheid is wijsheid, en die kan in de jeugd nog niet zijn.” – Mieke Mosmuller “De wijsheid is een vrouw). De meeste dingen waar ik mee bezig was hadden een heleboel “ziel”, maar ik voelde dat er ergens een groot deel gemist ging. Ik scheen altijd te druk te zijn, het was bijna onmogelijk om mezelf af te remmen. Cursussen volgen aan de Academy of Intuitive Studies and Intuition Medicine was een grote stap vooruit in die zoektocht naar het vinden van mezelf. Ik geloof ook dat omwille van wat ik geleerd heb op de Academy dat we nu doen wat we doen – rondzeilen (Scott was er misschien klaar voor om weg te gaan en alles achter te laten, maar ik was zeker nog niet zo ver). Nu dat het leven simpelder geworden is, kan ik tot rust beginnen te komen.

Ik heb tijd gehad om vele interessante boeken te lezen since we hier in augustus aangekomen zijn. Voor het pure leesgenot van een ongelooflijk boek dat gaat over Liefde in zijn oneindige vormen, probeer het “Alexandria Quartet” van Lawrence Durrell te pakken te krijgen (4 boeken). Zijn broer Gerald Durrell kombineert een geweldig gevoel voor humor met een liefde en kennis van dieren in verschillende boeken die leuk om te lezen zijn. Isabel Allende's “My invented country. A memoir” was een inspiratie en een aanmoediging om eerlijk en van een heel persoonlijk perspectief te schrijven.

Sommige boeken die ik verslonden heb zijn van een meer mystiek spirituele natuur, zoals de Kryon serie, en Mieke Mosmuller's “De wijsheid is een vrouw” en Paulo Coelho's “Veronika besluit te sterven”. Anderen zijn meer wetenschappelijk filosophisch, zoals Tim Flannery's “De Toekomstige Eters”, Jeanne Achterberg's “Vrouwen als “Healers”” and het 1956 juweeltje van John Steinbeck “Het logboek van de zee van Cortez”. Ze gaan allemaal op hun eigen manier over hoe men een bijdrage kan leveren tot de verschillende crisissen die de mensheid tegemoet moet treden. Ze geven inzicht in de conditie van de mensheid, ze brengen compassie in beeld, suggereren manieren waarop men kan bijdragen tot die universele magnetische map van wereldvrede.

Ik heb pas het boek “The Emperor of Scent” (“De Keizer van de Geur”?) van Chandler Burr uit. Een fascinerend verhaal over de wetenschap van ons gevoel van geur. Het volgt het verhaal van Luca Turin, een geur-genie en een perfume-tovenaar. Een erg humoristisch boek en op een erg toegankelijk wetenschappelijk niveau geschreven. Voor mijn gevoel bevestigde Luca's theorie mijn interesse en geloof in Aromatherapie. Ik heb mijn “essential oils” met succes gebruikt om mijn gerst-infectie te behandelen, die ik gekregen had tijdens het nemen van onze anti-malaria medicatie (dat was een anti-biotica, wat we allemaal haatten, maar er is niet veel keuze in malaria preventie medicatie). Ook om een infectie in mijn knie te behandelen, de jeuk van insectbeten van de kinderen te verminderen, Scott's oorontsteking te helpen verbeteren, de hoest van de kinderen, keukenbrandwonden, om niet te praten over het gebruik van “oils” voor relaxatie. Deze behandelingen in combinatie met veschillende technieken van reflexology en “Intuition Medicine”.

Hier moeten we het nu eigenlijk gaan hebben over het belang van een Holistische aanpak van gezondheid, en mijn groeiende overtuiging dat de enige manier waarop wij weer een balans kunnen creeren in onszelf en in de wereld is door het combineren van moderne westerse geneeskunde met modellen van andere culturen. In de woorden van Fritjof Capra: “De moderne wetenschappelijke gedachte – in natuurkunde, biology en psychology – leidt tot een inzicht dat heel dicht bij de gedachten van mystici en van vele traditionele culturen ligt, waarin de wetenschap met betrekking tot het menselijke verstand en het lichaam en de praktijk van genezen een integraal gedeelte zijn van de natuurlijke filosophie en van spirituele discipline.” “De wetenschap heeft de mystiek niet nodig en de mystiek niet de wetenschap; maar de mens heeft ze allebei nodig.” Deze discussie bewaar ik echter tot een volgende beschouwing.



Addendum: ik heb een gedeelte van mijn eindexamen voor mijn diploma van de Academy of Intuitive Studies and Intuition Medicine bijgesloten. Het probeert uit te leggen waar dit veld van Energy / Intuitie Geneeskunde min of meer over gaat.