Iets waar we nooit aan gedacht hadden terwijl we onze reis aan het voorbereiden waren, was het feit dat we 2 pre-teens met ons aan boord zouden nemen. Sommige dagen lijkt het net een comedie van ongevallen: onverklaarbare haast om van de ene kant van de 4 meter wijde cockpit naar de andere kant te komen – wie er ook maar in de weg staat wordt gedachteloos aan de kant geschoven; een bijna totaal verlies van korte termijn geheugen – ouderlijke verzoeken of suggesties zijn compleet onbelangrijk vergeleken met de meer belangrijke aspecten van het leven; ontelbare ongelukjes – je kunt je voorstellen dat we strikte regels hebben ivm gevulde glazen dicht bij de computer. Het is compleet onze schuld als we niet duidelijk genoeg gemaakt hebben hoe dicht bij dicht bij eigenlijk is ... dus we hadden een paar spannende momenten. Scott en ik balanceren voortdurend tussen wanhoop en amusement.

De kleine afmetingen van de woonruimte werken natuurlijk niet in hun voordeel. Ze moeten voortdurend gewaar zijn van en aandacht schenken aan hun omgeving, en waar vind je die eigenschappen in de onhandige jaren van jeugd? Ze beginnen echter te leren. We zien meer en meer tekenen van positief probleemoplossing, samenwerking, ontwikkelen van respect voor andermans persoonlijke ruimte, en een capabiliteit voor echte conversaties. Om deze eigenschappen te ontwikkelen heb je natuurlijk een ongelooflijke hoeveelheid energy nodig, en we schijnen nooit genoeg hummus en crackers, corn chips en salsa, granny smith appelmoes, appel, watermeloen, passievrucht, komkommers, tomaten, sinasappelsap ... in te kunnen slaan. De hoeveelheden die op een dagelijkse basis verdwijnen zijn echt onvoorstelbaar.

Iets anders dat concentratie en energie vergt is schoolwerk doen. Elk uur van geconcentreerd werk moet gevolgd worden door een “thee en koekje” of een “fruit-schillen” pauze. Misschien is dat de reden dat we dagen hebben waarin het moeilijk is om ze aan het werk te houden: de koekjes en het fruit zijn op! Schoolwerk doen gaat trouwens goed. Er zijn dagen dat ik ze eigenlijk de handboeien om wil doen en ze op wil sluiten, wanneer ik “scherm-kijk-tijd” wegneem omdat ze zich niet met respect gedragen of wanneer ik dreig met hen terug naar school te sturen als ze zich niet beter gedragen (een bedreiging die niet veel inhoud in Nikki's geval, omdat ze vraagt om terug te gaan tot een normaal leven wanneer het leven een beetje moeilijk is), maar over het algemeen geniet ik ervan om met hen samen te leren, en zij genieten ook van die momenten (voor het grootste deel van de tijd). Het is echt interessant: bijna elk moment van de dag samen als een familie door te brengen. Het voelt aan alsof we dichter bij elkaar staan dan ooit en dat we elkaar op een dieper niveau hebben leren kennen. We hebben geleerd elkaar's sterke kanten te apprecieren, en elkaars zwakke kanten een beetje beter te leren accepteren. Als is de bond tussen ons er sterker door, de negative kant van de levensstijl die we momenteel leven is, natuurlijk, dat we bijna elk moment van de dag samen als een familie doorbrengen. Zoeken naar momenten om kwaliteits-tijd met je kinderen door te brengen is niet zo'n groot probleem wanneer je zoveel tijd met je kinderen doorbrengt, zou je zo denken. Maar het betekent ook dat als ouder je enkel en alleen verantwoordelijk bent voor elk aspect van hun opvoeding, en ik moet zeggen dat ik het mis om “een dorp” om ons heen hebben. De andere kant van de munt is dan weer dat ik de onderwerpen die ze leren meer vanuit m'n eigen invalshoek kan benaderen dan dat hun op school gepresenteerd zou worden.

We zijn net klaar met ons wetenschappelijke thema over het weer. “Oh nee toch,” denk je misschien, “ze gaat nu toch niet echt over het weer praten. Zijn er geen andere interessante zaken meer waar ze nog over kan schrijven?” Nou ... het weer is echt niet zo banaal als we vaak denken. Het hangt er maar van af in wat voor een wereld je leeft. Omdat het zo complex, met alles verbonden en dynamisch is, is het een fascinerend verschijnsel om te bestuderen, al is het tegelijkertijd daarom ook erg frustrerend. Wanneer men aan de kust van Noord California woont, hoeft men dezer dagen min of meer aan het weer geen aandacht te schenken. Het kan prachtig zijn, of vervelend wanneer het stormachtig is, maar het weer heeft niet echt een invloed op je dagelijkse leven. Zelfs als ik denk aan de tijd dat ik in Colorado woonde of toen ik opgroeide in Noord Europa kan ik me niet herinneren dat het weer nou zo'n grote invloed op hoe je je dag regelt: je kleedt je in laagjes, gaat met de bus ipv met de fiets, neemt een paraplu mee, ... en je gaat verder met wat je geplanned hebt. Maar al dat verandert wanneer men zeilt. Het weer speelt een erg belangrijke rol. We zijn er afhankelijk van voor comfort, veiligheid, snelheid, ontspanning ... Zo gauw je je dat begint te realizeren, begin je er van een andere kant naar te kijken, geloof me vrij. We hebben het op de moeilijke manier geleerd. Gelukkig hebben we een veel plezieriger reis gehad terwijl we deze laatste maanden langs the kust van Australie naar beneden hebben gezeild. Ik begon me te realiseren dat de comfort zone om te zeilen tussen windkracht 7 en 11 knopen ligt. Terwijl ik hier met Scott over aan het praten was, informeerde hij mij dat dat de gemiddelde windkracht rond de wereld is. Dat doet je toch eventjes denken, niet? Dus we houden een oogje op de lucht, de wolken, de tijd van de dag, de richting and kracht van de wind, de barometer, de thermometer, de maan, de beweging van hoge en lage drukgebieden volgens het weerbericht ... Fascinerend!

Maar tegelijkertijd ook erg gecompliceerd! Het heeft uren van discussie en van informatie nakijken geduurd voordat de kinderen klaar waren met hun werk over het weer. Vaak dachten we dat we iets eindelijk snapten, en dan was er weer informatie dat ons opnieuw in de war bracht. In ieder geval hebben we geleerd om onze omgeving op een andere manier dan voordien te observeren. Het is net een beetje zoals geur op een verschillende manier beleven na “De keizer van Geur” verslonden te hebben. Ik ben ook “Sophie's Wereld” van Jostein Gardner met ze aan het lezen. Dit is een book over een 12 jarig meisje, waarin de geschiedenis van filosophie in verwerkt is. We hebben de meest plezierige uitwisselingen van opinie tijdens het lezen van dit boek. We zijn er nog lang niet zo ver in als ik oorspronkelijk geplanned had, maar wat geeft dat eigenlijk? Kennis kunnen ze wanneer dan ook tijdens hun leven oppikken. Waar ik aandacht aan besteed is aan het creeren van het vermogen om het feit te gaan begrijpen dat ze behoren tot een groter universum dan hetgene dat hun eigen kleine wereldje is. Het boek van David Suzuki “Jij bent de aarde” is gevuld met wetenschappelijke feiten, activiteiten en ideen om kinderen de relatie tussen onze samenleving en de natuur te helpen begrijpen, en wat zij kunnen doen om de Aarde te helpen. De eerste wetenschappelijke onderzoek dat Suzuki exploreert, om aan te tonen dat al het leven op Aarde met elkaar samenhangt – in het verleden, het nu, en in de toekomst – heeft te maken met 1 van de gassen in onze lucht: Argon. Het interessante van argon is dat argon molecules nooit veranderen, ze blijven altijd bestaan, met de implicatie dat sommige argon molecules die wij momenteel aan het inademen zijn, ook ingeademd waren door dinosaurussen, door slaven die de Egyptische pyramides gebouwd hebben, door Jeanne d'Arc, door Napoleon's paard, en sommigen zullen in de neuzen van onze kleinkinderen terecht komen, in de neuzen van de volgende generatie fruitvliegjes ... Tristan vond het prachtig om zich te realiseren dat hij enkele van dezelfde molecules heeft ingeademd als Alexander de Grote and Julius Ceasar. Kun je je dat voorstellen?

Voeg aan dit recept een beetje De Simpsons, American Idol, Legally Blond II, Charlie's Angels II, Bruce Almighty, Scooby-doo toe... - terwijl we voor een paar weken op een apartement zitten omdat de boot uit het water is – en wie kan er om een betere opleiding vragen!